Orangutany i ich przyjaciele

Największy okres aktywności u gibbonów przypada na poranek oraz popołudnie, odpoczywając podczas największych upałów a w nocy śpiąc na swoich legowiskach, które zwykle przygotowują sobie z liści i gałęzi. Większość gatunków żyję w małych rodzinach, składających się z samca, samicy oraz kilku dzieci (do czterech). Chociaż nie ma pewności, to badania zdają się potwierdzać iż gibbony łączą się w pary na całe życie.
Siamang karłowaty, jest jednym z gatunków gibbona u którego samiec dość krótko pozostaje w kontakcie z rodziną. Śpi sam, a podczas podróży rodzinnych pozostaje w dystansie od matki z
dzieckiem.
Gibbony znane są z tego iż wzajemnie czyszczą sobie sierść. Każda grupa zajmuje określony teren, na obszarze którego mieszka i odżywia się, jednocześnie broniąc go przed innymi grupami gibbonów. Z ustaleń wynika iż na 1km2 lasu przypadają 2 do 4 grup rodzinnych, oraz iż mniejsze gibbony dziennie pokonują około półtora kilometra, podczas gdy większy, np.: siamang jedynie połowę tej odległości.
Gibbony, podobnie jak orangutany sporą część dnia spędzają na zdobywaniu pokarmu, przemieszczając się szybko pomiędzy koronami drzew w poszukiwaniu jedzenia.
Również tak samo, jak w przypadku orangutana, najbardziej lubią owoce, i to dojrzałe. Czy owoc jest dojrzały sprawdzają za pomocą ściśnięcia go kciukiem i palcem wskazującym. Owoce to nie jedyny składnik diety gibbonów, gdyż poza nimi żywią się liścmi, owadami czy pająkami, dostarczającymi im niezbędnego białka zwierzęcego.
Pokarm zdobywają za pomocą jednej ręki, drugą ściskając gałąź na której wiszą. Natura chciała aby zasięgi poszczególnych gatunków tych małp nie nachodziły na siebie. Przyczyną takiego rozmieszczenia jest bardzo duża konkurencja jeśli chodzi o pokarm, która mogłaby spowodować wyniszczenie się gatunków nawzajem. Obszar na którym porusza się siamang, może pokrywać się z obszarami innych gatunków, ponieważ liście w jego pokarmie mają znacznie większy udział niż w diecie u mniejszych gatunków. Obszar żerowania siamanga jest mniejszy, ale za to mniejsze gatunki przeczesują większe terytoria w poszukiwaniu owoców, znajdując je na lżejszych i bardziej łamliwych gałązkach, nieodstępnych dla siamanga z racji jego wagi.